Dostępność:Wysyłka w 24 godziny

Plan miejscowy w systemie zagospodarowania przestrzennego to opracowanie, w którym przedstawiono charakter prawny planu miejscowego, jego kształtowanie, treść i formę. Przybliżona została problematyka ochrony interesów prawnych uczestników procesu zagospodarowania przestrzennego oraz zagadnienie kontroli przekształcania przestrzeni i nadzoru nad nim.

Trzecie wydanie zastało uzupełnione o problematykę zagospodarowania terenów zniszczonych w następstwie katastrofy naturalnej. Rozwinięto także wiele wątków, m.in. w zakresie polityki przestrzennej gminy, powstawania planów miejscowych i transgranicznej współpracy organów. Ponadto w książce uwzględniono najnowsze ustawodawstwo i orzecznictwo.

Publikacja adresowana jest do sędziów, adwokatów, radców prawnych, a także urzędników i pracowników administracji publicznej oraz przedsiębiorców, którzy prowadzą lub planują prowadzić działalność inwestycyjną w Polsce.

Problematyka dotycząca planowania oraz zagospodarowania przestrzeni od wielu lat jest przedmiotem zainteresowania nauk prawnych. Mimo to dopiero przemiany ustrojowe i społeczne okresu transformacji spowodowały większe nią zainteresowanie. Świadczą o tym działania

minionej dekady, zmierzające do dostosowania zagospodarowania przestrzeni w Polsce do standardów istniejących w wysoko rozwiniętych państwach Starego Kontynentu. Tym samym są one próbą nawiązania do polskiego międzywojennego ustawodawstwa w tym zakresie.

W nowym systemie planowania i zagospodarowania przestrzennego nastąpiła daleko posunięta decentralizacja zadań. Gmina stała się podstawą tego systemu jako ośrodek kreowania rozwoju przestrzennego, gospodarczego, a także społecznego państwa. Jednym z podstawowych

założeń tego systemu jest natomiast usprawnienie procesu inwestycyjnego.

Niniejsza praca, w ramach dyskusji na temat planowania i zagospodarowania przestrzennego, koncentruje się na ukazaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako zasadniczego, publicznoprawnego instrumentu realizacji zagospodarowania przestrzennego

w Polsce. Zaakcentowana została w niej także problematyka ewolucji „koncepcji planistycznej” w świetle integracji Polski z Unią Europejską. Należy w tym miejscu podkreślić, że sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zgodna, w podstawowych aspektach, z opracowaniami planistycznymi i polityką przestrzenną Unii. Jednakże konieczna jest dalsza koordynacja planowania przestrzennego na poziomie Unii Europejskiej.

Zaktualizowane i poszerzone trzecie wydanie książki zastało uzupełnione o problematykę zagospodarowania terenów zniszczonych w następstwie katastrofy naturalnej (działania żywiołu). Rozwinięto także wiele wątków m.in. w zakresie polityki przestrzennej gminy, powstawania planów miejscowych, transgranicznej współpracy organów odnośnie do planowania przestrzennego czy też budowy i funkcjonowania systemu zagospodarowania przestrzennego na szczeblu regionalnym i krajowym. Ponadto księżkę uzupełniono o najnowsze ustawodawstwo i orzecznictwo w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Piotr Kwaśniak – doktor nauk prawnych, absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, wykładowca w Zakładzie Prawa Publicznego na Wydziale Administracji Wyższej Szkoły Ekonomii i Innowacji w Lublinie, pracownik Najwyższej Izby Kontroli.